SPOTKANIE Z SYBIRAKIEM
17
gru
[img=left]http://img3.imagebanana.com/img/cafsf4y/thumb/matury.png[/img] [b]4 grudnia 2009 r.[/b] mieliśmy spotkanie w naszej szkole z p. [b]Witoldem Bań[/b] – Sybirakiem, który opowiedział o najtrudniejszym okresie w życiu swoim i rodziny – czasach wojny, a zwłaszcza zesłaniu a Sybir; żeby pamiętać, musimy wiedzieć…
Witold Bań jest Prezesem [b]Koła Powiatowego Związku Sybiraków[/b] w Lęborku, głównym inicjatorem budowy [b]Pomnika Pamięci Zesłańcom Sybiru[/b] oraz zorganizowania wystawy W hołdzie Sybirakom. Polacy deportowani na Syberię w latach [b]1939-1946[/b] w Alei Sybiraków, biegnącej wzdłuż parku im. Mieczysława Michalskiego w pobliżu pomnika.
Powstały w ten sposób kompleks to ważny symbol tragicznej przeszłości setek tysięcy Polaków,
którzy po napaści ZSRR na Polskę [b]17 września 1939[/b] r. zostali zesłani na katorgę w głąb Związku Sowieckiego.
Pierwsza masowa deportacja miała miejsce [b]10 lutego 1940[/b] r. i objęła łącznie około ok. [b]220[/b] tys. Polaków.
Nie był to jednak koniec: [b]13 kwietnia[/b] nastąpiła druga masowa wywózka, która objęła rodziny poprzednio aresztowanych.
Wówczas to na zesłaniu znalazło się kolejnych ok. [b]320[/b] tys. osób.
[b]Czerwiec 1940[/b] to trzecia masowa deportacja- ok. [b]240[/b] tys. osób; wreszcie [b]czerwiec 1941[/b] r. i czwarta deportacja,
kiedy wywieziono w głąb ZSRR ok. [b]300[/b] tys. ludności.
Tragizm tych czasów w jakimś tylko stopniu oddaje poeta:
Był czas pytania „Boże mój!… Dlaczego?”
Był spazm, co targał młode serce żalem,
Był ścisk i odór wagonu bydlęcego,
Którym was wieziono do łagru za Uralem.
Był mróz, co się srebrzył w wagonie na grubachna
Hymn „Boże coś Polskę” wśród mroźnej zamieci
Szpalery drzew skulonych w śnieżno-białych szubach
I Polska jak Niobe po stracie swoich dzieci.
Była śmierć patrząca spod mętnej źrenicy
Kolegi, co odszedł stojąc w czasie drogi
„Parada czwórkami”, z psami wartownicy
I myśl, że dojść musisz, choć tak bolą nogi…
Był trup niejeden bagnetem przebity,
Była praca na mrozie od świtu do zmroku
I głód był, którego nie pojmie nigdy syty,
I żal, że tu jesteś – bez sądu i wyroku.
Przez wiele lat PRL-u tragiczne losy zesłańców ze względów politycznych były „białymi plamami” w polskiej historii.
Ale nam – młodemu pokoleniu odrodzonej Rzeczypospolitej – nie wolno zapomnieć, jak mówią sami Sybiracy: „nie żeby jątrzyć, ale po to, by ujawnić, bo tylko ujawnienie zła może zneutralizować trucizny.”
Tych niezwykłych losów naszego Gościa słuchali uczniowie klas [b]III i IV-tych[/b].
Spotkanie przygotowały: p. [b]Hanna Janczak[/b] – nauczyciel WOK i p. [b]Barbara Roman-Wenta[/b] – nauczyciel bibliotekarz.















