ZESPÓŁ SZKÓŁ

W środę 2 marca ponad 200 uczniów (z I i II klas) naszej szkoły obejrzało „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł”. Film w reżyserii Antoniego Krauzego obrazujący wydarzenia z grudnia 1970 roku, niezwykle wiernie oddający atmosferę tamtych dni, rzecz wymowna, uderzającą w ludzkie sumienia. Pewnie jeden z ważniejszych tytułów tego roku.

Scenariusz napisało życie. Dramat rozegrał się naprawdę. Okrucieństwa i wyrafinowania z rąk PRL-owskich władz doświadczyli prawdziwi ludzie, mieszkańcy Gdańska, Gdyni, Szczecina i kilku jeszcze innych polskich miast w grudniu 1970 roku. To przez astronomiczne podwyżki cen żywności ustalone przez Władysława Gomułkę robotnicy w Polsce wyszli na ulice. Zrozumiały strajk, sprzeciw wobec niewytłumaczalnego wzrostu cen tuż przed świętami, nie pozwolił stać biernie. Tymczasem władza odebrała to jako kontrrewolucję, a „z kontrrewolucją się nie rozmawia, do kontrrewolucji się strzela” – jak na zimno, a nawet z pewną nutą podniecenia, stwierdził ówczesny wicemarszałek Sejmu Zenon Kliszko. W wyniku prowokacji władz doszło 17 grudnia do, trzeba to nazwać po imieniu, masowej egzekucji demonstrujących ludzi. Część z nich szła jedynie do pracy.

Przejmujący, chłodny, pełen gorzkich emocji obraz Krauzego to przygnębiająco wiarygodna rekonstrukcja tamtych wydarzeń. Przy tym „Czarny czwartek” to film, w którym nic nie dzieje się przez przypadek,. Fabuła posiada tragicznego bohatera, tym bardziej, że nie jest on żadnym herosem walczącym o „sprawę”, tylko zwykłym, niepozornym facetem, kochającym mężem i troskliwym ojcem. Nie jest głupi, wie, co się wokół dzieje, ale kiedy słyszy w mediach, że stocznia i port po wcześniejszych zamieszkach są znów otwarte, idzie do pracy. Nie wie, że jego ostatnim przystankiem, dosłownie i w przenośni, będzie stacja kolejki podmiejskiej Gdynia – Stocznia.