Z pamiętnika nauczyciela stażysty…
18
kwi
Samotność w czasach pandemii…
Kwiecień 2021 r. – rząd przedłuża obostrzenia związane z pandemią Covid19, w tym także nakazuje kontynuować naukę zdalną. Kolejne dni, tygodnie, miesiące naszej pracy (nauczycieli) i nauki uczniów powodują niestety chyba u wszystkich poczucie pustki, tęsknoty za normalnością, kontaktu z innymi ludźmi. NORMALNYCH kontaktów face-to-face, a nie z mikrofonem i kamerką na biurku.
Jestem młodym nauczycielem, który dopiero wkracza na ścieżkę swojej kariery. Mam wielkie marzenia, plany, wizje…tylko jak je wdrażać na odległość, zdalnie, skoro to przecież praktyka czyni mistrzem. A taka „praktyka” nie śniła mi się nawet na studiach… Wstaję codziennie rano. Loguję się do Classroom’u. Prowadzę w Meet lekcje nie widząc nawet twarzy swoich uczniów. Wydaje mi się, że zapamiętałem ich nazwiska, imiona, lecz dalej są dla mnie postaciami wirtualnymi, niczym uczestnikami gry komputerowej, w której staram się dawać im instrukcje, jak uzyskać dobry wynik w grze zwanej JĘZYK ANGIELSKI. Szkoda mi tych młodych ludzi. Są przecież jeszcze dziećmi. Dziećmi, które mimo, że poszkodowane przez obecne czasy, są na szczęście chronione:
• Konwencją o Prawach Dziecka ratyfikowaną przez Polskę w 1991 r.,
• Ustawą o Rzeczniku Praw Dziecka z 6.01.2000 r.,
czy też:
• Deklaracją Praw Dziecka proklamowaną przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w roku 1959.
Wszystkie powyższe dokumenty chronią naszą młodzież, dając im całą listę ważnych praw, w tym prawo do edukacji:
Dziecko ma prawo do nauki; nauka ta jest bezpłatna i obowiązkowa, przynajmniej w zakresie szkoły podstawowej. Dziecko powinno otrzymać takie wychowanie, które podnosi jego kulturę ogólną i umożliwia mu, w warunkach równych szans, rozwinięcie swych zdolności, wyrobienie zdrowego rozsądku oraz poczucia odpowiedzialności moralnej i społecznej, a także stanie się pożyteczną jednostką społeczeństwa . Osoby odpowiedzialne za wychowanie dziecka i kierowanie nim powinny mieć na względzie jego dobro; odpowiedzialność ta spada przede wszystkim na rodziców. Dziecku należy dać wszelkie możliwości do zabaw i rozrywek, które powinny zmierzać do tych samych celów co nauka; społeczeństwo i władze państwowe powinny ułatwić korzystanie z tego prawa. Rzeczywistość, jaka zapukała do drzwi naszego życia jest trudna do zrozumienia przez nas dorosłych, a cóż dopiero przez młodych ludzi! Ich okres młodości powinien być beztroskim czasem zabawy i spokojnej nauki, a nie ciągłej niepewności o zdrowie i życie rodziców/dziadków czy tęsknoty za przyjaciółmi. Musimy, my nauczyciele, mieć to na uwadze obserwując codzienne trudy swoich uczniów podczas nauki zdalnej. Musimy jeszcze bardziej niż kiedykolwiek wspierać ich i motywować, bo my jesteśmy po pierwsze starsi, a po drugie silniejsi – nas los w tym okresie życia przecież litościwie oszczędził…
autor: Krzysztof Wojda
nauczyciel stażysta języka angielskiego ZSGŻIA w Lęborku
